Wat tijd met je doet

‘Tijd komt voort uit angst. Het weten van jullie leeftijd is handig maar ook angstig.’

Photo by Rod Long on Unsplash
Photo by Rod Long on Unsplash

‘Weet je nog als kind, dan vond je het fantastisch om ouder te worden, om je verjaardag te vieren, om te vieren dat je zo oud was geworden. Oud..
Maar wat is oud nou eigenlijk? Oud is angst. Want hoe ouder je wordt, hoe meer je uit het leven moet halen, hoe minder tijd je over hebt, hoe meer angst er omhoog komt. Dat is wat jullie jezelf verteld hebben, al decennia lang ook nu de mensheid steeds ouder wordt, of juíst nu de mensheid steeds ouder wordt.

Daarnaast heeft elke leeftijd, of elke periode, allerlei stukken waar je aan moet voldoen. Zo moet je van 0 – 10 vooral kinds zijn, spelen, opgroeien, leren, maar vooral spelen. Van 11- 20 moet je vooral vrienden maken, je eigen groep creëren. En mag je vooral niet op jezelf zijn, ondanks dat je daar heel veel behoefte aan hebt. Van 20 – 30 moet je uitgaan, feesten, partyen, en ondertussen je partner for life vinden, afstuderen en werken, zodat je van 30 – 40 een gezin kunt stichten, een huis kunt kopen nog meer werken, en je kinderen op laat groeien. En dan komt de 50 en daarboven, heb je je kinderen op laten groeien gaan ze het huis uit, heb je je partner voor het leven, zijn je dagen gevuld met werk, en dan….?

Dan vraag je je keihard af waarvoor je het allemaal zo gedaan hebt, heb je geen idee wie je bent en wat je waard bent, en is de liefde volledig uit je gestroomd. Of eerder of later in het leven. Of wanneer dat ook gebeurd. Daar zit eigenlijk geen leeftijd aan vast.’

‘Jullie hebben zoveel waar jullie aan moeten voldoen. En het moet allemaal bij een bepaalde leeftijd of manier van leven horen. Maar voor wie? Voor wie moet je hier allemaal aan voldoen?
Als je dit zo leest, leef je dan vanuit vrijheid? Of leef je om de plaatjes op te vullen, om te voldoen aan de waarden van anderen. Wanneer ga je leven op de waarden van jezelf?

We weten dat wanneer er zielen zijn die leven op hun eigen waardes, dat die nagekeken worden, dat er jaloers op ze gereageerd wordt, of minachtend. Maar misschien is dit wel omdat je ergens heel diep weet dat diegene precies doet wat jij ook mag gaan doen. Living a life on your own terms and conditions… Of dit nou op je 12e, 22e, 45e, of 77e is. En of dit nu steeds veranderd of hetzelfde blijft. Leven en laten leven. There is no right or wrong.’

‘Laten we eens gaan kijken hoe jij naar je eigen terms and conditions kunt gaan leven. En ja, Linda heeft ook het hele plaatje ingevuld. Eigenlijk alles wat hierboven genoemd is. En daar is ze zeker dankbaar voor.

Maar heeft het altijd gevoelt als het leven van haar eigen leven? Nee niet altijd. Maar dit is wel het pad wat zij mocht volgen.
Om nu op dit moment tot deze inzichten te komen. En haar kinderen te leren dat ze hun eigen hart mogen volgen. Hun gevoel, en niet perse hun verstand. Vanuit liefde mogen gaan leven ipv angst. Hun eigen leven mogen gaan leiden zonder conditioneringen uit familie lijnen of de maatschappij of hun eigen levenslijn.

We zijn op een punt gekomen dat we weten dat het anders mag. Linda heeft dat punt nu ook bereikt. En dat gaat zeker niet zonder slag of stoot. Maar de liefde begint inmiddels meer te groeien dan de angst. En telkens weer zal ze uitgedaagd worden. Om maar weer terug te gaan naar liefde.

Wanneer ze dit schrijft krijgt ze buikpijn. Ze weet dat het komt. Ze weet dat ze nog 100en keren uit haar comfortzone getrokken zal worden. En het liefste nu op dit moment onder een deken wil duiken en Netflix aanzetten ipv dit schrijven. Want holy moly, dit is ook zeker uit haar comfortzone gaan. Want wie zegt dat dit de waarheid is. Wie zegt dat mensen dit gaan geloven. Wie zegt dat mensen hier wat mee gaan doen. Niemand! Niemand! Kan haar dit zeggen.’

IMG_0518-moody

‘En toch zit er ergens een heel groot diep vertrouwen dat wat er nu geschreven wordt, geschreven mag worden. Of het nu naar waarheid is of niet. Of mensen er nu in meegaan of niet. Of ze er nu voor op het schavot of de brandstapel moet of niet. Het is uit haar comfortzone. En toch voelt ze de behoefte om dit te doen. Toch zit er een soort oerkracht achter. Als is het maar voor één iemand. Of misschien wel alleen voor haarzelf. Om te laten zien dat ze dit kan.

De angst aan de kant, de liefde die gaat stromen.’